ساكنان آسمان هفتم مرا احمد صادق مىنامند اى اعرابى مسلم باش و سالم باش از آتش دوزخ تا باشد از براى تو چيزى كه از براى ماست و باشد بر تو چيزى كه بر ماست و برادر ما باشى در اسلام اين سخنان بر اعرابي گران آمد در غضب شد و قال و اللات و العزي لا أومن بك يا محمد او يؤمن بك هذا الضب ثم رمي بالضب عن كمه فلما وقع الضب على الارض ولى هاربا فناداه النبى يا ايها الضب اقبل إليّ فاقبل الضب ينظر الى النبى قال فقال له النبى ايها الضب من انا فاذا هو ينطق بلسان فصيح ذرب غير قطع فقال انت محمد بن عبد اللّه ابن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف فقال له النبى من تعبد فقال اعبد اللّه عز و جل الذى فلق الحبة و برأ النسمة و اتخذ ابراهيم خليلا و اصطفاك يا محمد حبيبا پس اين اشعار بگفت : الا يا رسول اللّه انك صادق * فبوركت مهديا و بوركت هاديا شرعت لنا دين الحنيفة بعد ما * عبدنا كامثال الحمير الطواغيا فيا خير مدعو و يا خير مرسل * الى الجن و الانس لبيك داعيا و نحن اناس من سليم و اننا * اتيناك نرجو أن ننال العواليا اتيت ببرهان من اللّه واضح * فاصبحت فينا صادق القول زاكيا فبوركت فى الاحوال حيا و ميتا * و بوركت مولودا و بوركت ماشيا از پس اين اشعار سوسمار دم برمبست اعرابى چون اين بديد گفت و سوسمارى را كه در بيابان صيد كنم و در آستين خود جاى دهم نه او را فقاهت علم و نه حصافت عقل بدين‌گونه با محمد سخن كند و نبوت او شهادت دهد من چه كس باشم كه بعد از ديدن اين‌گونه آيت گردن ننهم و شهادت ندهم يا رسول اللّه دست به من ده تا با تو بيعت كنم فانا اشهد ان لا إله إلّا اللّه و اشهد ان محمدا عبده و رسوله چون اعرابى مسلمانى گرفت رسول خدا با اصحاب فرمود او را سورهء چند از قرآن بياموزيد پس از آن فرمود يا اخ العرب از مال دنيا چه بهره دارى عرض كرد سوگند بدان‌كس كه ترا به راستى از در پيغمبرى فرستاده است ما چهار هزار تن مردانيم از قبيلهء بنى سليم در ميان ايشان فقيرتر از من كس نيست رسول خدا با اصحاب فرمود كيست كه اعرابى را